Elhamdülillah

Şimdi Rabbinizin nimetlerinden hangisini yalanlayabilirsiniz?

Rahmân Sûresi

Dünyanın Üç Yüzü

Yaklaşık iki yıl önce okuduğum bu eserle ilgili niye yazı yazmadım bilmiyorum. Trende göz atmak üzere kitaplardan not aldığım defteri açmasam bunu yazmak da aklıma gelmezdi yüksek ihtimalle.

Mustafa Ulusoy'un o hoş üslubu bu eserde de mevcut. Beğendiğim birkaç cümleyi not edip sizlere veda ediyorum. Güzel günler yaşamanız dileğimle.

"Kalplerimiz dargın. Kavuşuyoruz dediğimizde ayrılıklar. Hazlar acı verici. Dünya gaddar.  Dünya mekkâr. Bir lezzet veriyor. Bin elem arkasından geliyor. Varsın, olsun. Bize umutsuzluk yakışmaz."

"Burada, bu dünyadaki hayatımızda hep bir eksiklik hissederiz çünkü burada sadece numuneler vardır."

"Şefkat görmeden şefkat göstermek zordur. Sevilmeden sevmenin zor olması gibi."

"Elinin üzerine bir damla yağ sıçrıyor. Kalbine sıçramış acılar veryansın ediyor içinde."

"Birisi 'Seni seviyorum.' dediğinde, aslında O'nun sende tecelli eden Cemâl, Kemâl, İhsânını seviyordur. Seni severken O'nu seviyordur aslında."

"Biliyor musun oğlum/ kızım/ karıcığım, Allah kalbime kocaman bir sevgini koymuş."

"Tek Kelimelik Sözlük"

Uzun zamandır elimde aynı kitabı görenler şaşırıyor. Sen bu kadar yavaş okumazdın, ne oldu da bitiremedin dercesine bakıyorlar. Öyle bazı kitaplar var ki; bitsin istemediğim için nadiren okuyorum. O kitapları hep yanımda taşıyıp bir iki sayfa okumakla yetiniyorum. Onların dostluğundan mahrum kalmak istemiyorum sanırım. Ali Ural'ın Posta Kutusundaki Mızıka'sından sonra Tek Kelimelik Sözlük oldu yeni dostum. Ama her güzel şeyin bir sonu olduğu gibi Tek Kelimelik Sözlük de bitti; ama onunla dostluğumuz bitmesin diye altı çizili satırlarımı not ettim her zamanki gibi. İşte onlardan bazıları :

• Sonra öyle bir sustu ki, dua ettiğini anlamadı kimse, o derin sessizlikte kalbini kımıldattı. Ticaret yapar gibi istemedi rabbinden. Hatta hiç istemedi. Haliyle çaldı o yüce kapıyı. Kapı açılmadı sanarak korktu bazen. "Kapı kapanmadı ki hiç!" diye uyarıldı.
• Hüzün:"Sonu üzüntüye varan dünyevi istekler." 
• "Kalbin zekatı hüzündür." 
• Güvenmeye ihtiyacımız var! İnanmaya ihtiyacımız var çünkü. Şüphe gözlükleri eğip büküyor, kısatıp uzatıyor. Şüphe kuyuları zehirliyor meyvelerimizi. Şüphe nehirleri denizlere karışmıyor. Şüphe balıklarıyla lebalep ağlar. Şüphe vagonları darmadağınık. Şüphe lokomotifleri evleri sürüklüyor. Şüphe aysbergine çarpıyor gemiler. Şüphe göklerinde kapkara uçurtmalar. Şüphe yağmurlarından kaçanlara bak! Şüphe saatlerinin zembereklerinde atlar. Şüphe atları boşanan jokerler yerde. Şüphe köprüleri yıkılan bir bir: İnfilak! Şüpheden barikatlar, sakın yaklaşma!
• - Yollar hep yılana benzetilir değil mi? - Evet. -Neden? Kıvrıldıkları için mi? -Hayır. Ayrılık zehirleyebilir insanı.
• Gerçek bir adaya ihtiyacımız var. Paranın geçmediği değil hükmetmediği. Özgürlüğünü elinden alamadığı insanın. Dostun, sevgilinin yerine geçmediği. Çünkü ne ayırırsa sevdiğinden insanı, asıl sevdiği o olur.
• "Şair" kelimesi "yalancı" manasında da kullanıldı cahiliye devrinde. En güzel şiir, en yalan şiirdi.
• İnsan yalan söylemeye ve yalan söyleme niyetini taşımaya devam ederken bir an gelir ki kalbinde önce bir siyah nokta belirir. Sonra bu nokta büyür ve kalbinin tamamı simsiyah olur. Sonunda Allah katında "YALANCILAR" arasına kaydedilir.

Ben Deli Değilim Siz Anormalsiniz

Sıkıntıdan sıkıntıya koşup duran narsist benliğe mola verdirmeli ara sıra. Yürümeli dakikalar boyu mesela ya da gidip bir mekana yalnızlığına inat vakit geçirmeli. Toplum bize nasıl da dayatmış yalnız başına bir şey yapamayacağımızı. On beş dakikadan uzun süredir Siham'da oturuyorum tek başıma. Garsondan menü isteyip sipariş verdim. Yanımdan geçenler garip garip bakıyor, sanki suç işlemişim gibi. Yalnız başına bir insan vakit geçiremezmiş gibi. Oysa insanın ne çok ihtiyacı var yalnız başına bir şeyler yapmaya alışmaya. Ne çok şey kazandırır yalnızken yapılan şeyler insana. Narsist benliği ve nefsi köreltmenin en etkili yollarından biri olsa gerek.
Mekanın kuytu bir köşesinde oturup insanları gözlemlemek çok keyifli. Ki mekan zaten çok güzel. Duvarlardaki minyatürler insanda hoş bir etki bırakıyor. "Kitap-kültür-kahve" bu mekanın en önemli özelliği; lakin kitaplığı henüz yeterli değil. İstediğim kitabı bulamamak beni üzdü.
Siparişim gelene kadar saçmalayabilirim sanırım. Neyse saçmalamaktan da sıkıldım. Ruhumu mekanda çalan müziklerle huzurlandırayım en iyisi bir süre. (15.51 20.01.2015)

Âh İstanbul! Âh İncesaz!

Susuyorum,
Derinlere batıyorum çığlık çığlığa.
Huzuru arıyorum
Bir İncesaz nağmesinde.
İstanbul geliyor gözlerimin önüne
Biraz sisli bir sabah,
Haliç'e bakıyorum Pierre Loti'den.
Güzel bir düş kuruyorum
İçinde İstanbul ve tabii ki sen.
Vapurların düdükleri, martıların çığlıkları
Ve uzaklardan gelen ezan sesi...
Huzur veriyor hayali dahi.

Âh İstanbul! Âh İncesaz!

Yoruluyorum.
Bunalıyorum.
Boğuluyorum.
Ama bir tek ölmüyorum.
Dersaadet'e kavuşmanın hayaliyle
Rüyalara dalıyorum.

* İncesaz Gümüş
   İncesaz Ebruli

.

Hiç görmediğim ve tanımadığım birini sevebileceğimi ben çok küçük yaşta öğrendim. Sadece fotoğrafına bakarak, onu anlatanları dinleyerek ve bir kasetteki kısa süreli ses kaydını dinleyerek bir insanı çok küçük yaşımda sevdim.

Rabbim hiç görmediğim ve hep merak ettiğim abimi aramızdan alalı 23 sene geçmiş. Her 17 aralık günü fotoğrafına bakıp keşke tanısaydım, keşke seninle oynasaydım, keşke en zayıf anımda beni koruyup kollayacağını bilseydim ve keşke hep birlikte olsaydık diyorum.

Allah'ım nolur bizi ahiret hayatında birlikte eyle. Ben O'nu tanımayı o kadar çok istiyorum ki nolur bana O'nunla birlikte cennette buluşabilme imkanı ver.

Trende 4

(11.25)
Mikail de benim kadar kararsız sanırım şu ara. Yola çıktığımızdan bu yana 30 dakika geçti ve ilk başta sisli ve korkutucu olan hava bi anda yazdan kalma günleri taklit etmeye başladı.

Bozkırda hayat sakin ve sönük. Ağaçlar yapraklarını dökmekte, bahçeler bozulmuş ama yeni sene için sürülmemiş henüz. Bazı tarlalarda işçiler gözüküyor. Bu mevsimde olsa olsa pancar söküyorlardır. Allah yardımcıları olsun.

Geniş düzlüklerin sonunda birkaç yükselti ilişiyor gözlere. Sivrihisar'a yaklaşmış olmalıyız, kayalıklar gözüküyor.

2.5 yılı geçkin süredir aşinası olduğum bu yollarda her seferinde yeni bir şey görecekmiş gibi dışarıyı izlemeye bayılıyorum. Kulaklığımı sırt çantama sırt çantamı da yukarı koyduğum için müzik dinleyemeyerek izliyorum bu kez etrafı. Trenin sesi ve vagondaki bi amcanın belki de sigara yüzünden deforme olmuş sesi birbirine karışıyor. Ara sıra bir bebek mızırdanıyor, annesi onu susturmak için elinden geleni yapıyor. Ve tren olanca hızıyla almaya devam ediyor yolunu.

(11.35)

Batarken Güneş

"Güneşin batışındadır doğaya verdiğim değer."

Günün en huzurlu ânı. Nefes alıp verdiğime en çok şükrettiğim anlardan. Hele bir de hava güzel ve keyfim yerindeyse...

Uzun zamandır buraya yazmadığımı fark ettim ve sırf bu yazıyı paylaşabilmek için bir şeyler karalamak istedim ama nafile içimde yazmaya yönelik duygularda bir sorun olduğunu hissettim, anlamlı bir şekilde dökülemiyor kelimeler parmak uçlarıma. Olsun sırf siz bu resmi görün diye ben zırvalıyorum işte böyle biraz burada, katlanırsınız artık benim şu deli saçmalarıma biraz daha.

Yazmak çok güzel bir şey, yazma yetimi kaybetmekten çok korkuyorum, yazmadıkça içimdeki deli daha çok çıldırıyor. Yazmak nefes almak gibi. Ve ben boğuluyorum artık nefes alamadığım için. Eskisi gibi saçmalamak ve yine çok yazmak, yazıp yazıp silmek acaba şöyle mi desem böyle mi yazsam demek istiyorum. Ne olur yazmamı sağlayan hislerim beni koyup koyup gitmeyin!

Fotoğraf: Ankara Gençlik Parkı 26.10.2014

Bayram Sabahı

Bu kaçıncı bayram abimsiz geçen ben artık sayamıyorum. O kadar özledim ki artık hıçkırıklar düğümlenemiyor boğazımda. Her bayram gülen yüzümün altında bir burukluk gizli aslında. Kavuşmak olmasa özlemezdim deyip teselli buluyor ve geri döneceği günü sabırsızlıkla bekliyorum.

Posted via Blogaway

Küçük Prens'ten

“Sadece evcilleştirdiğin kişiyi anlayabilirsin” dedi tilki.
“İnsanlarınsa hiçbir şeyi anlayacak vakitleri yoktur. Her şeyi dükkandan hazır alırlar. Ve arkadaşlar dükkanlarda satılmadığı için de, hiç arkadaşları olmaz. Eğer bir arkadaşın olsun istiyorsan, evcilleştir beni!”

“Ne yapmam gerekiyor peki?” diye sordu küçük prens.

“Çok sabırlı olman gerekiyor. Önce çimenlerin üstüne, biraz uzağıma oturmalısın. Ben gözümün ucuyla seni izleyeceğim, sen hiçbir şey söylemeyeceksin. Sözcükler yanlış anlamalara neden olurlar. Ama her gün, biraz daha yakına gelebilirsin.”

Ertesi gün küçük prens yine geldi.

“Her gün aynı saatte gelmelisin” dedi tilki. “Örneğin öğleden sonra saat dörtte gelirsen, ben saat üçte kendimi mutlu hissetmeye başlarım. Zaman ilerledikçe de daha mutlu olurum. Saat dörtte endişelenmeye ve üzülmeye başlarım. Mutluluğun bedelini öğrenirim. Ama günün herhangi bir vaktinde gelirsen, seni karşılamaya hazırlanacağım zamanı asla bilemem. İnsanın gelenekleri olmalıdır.
“Gelenek nedir?”

“Bu da çok sık unutulan bir şeydir” dedi tilki. 
“Bir günü diğer günlerden, bir saati diğer saatlerden ayıran şeydir. Örneğin, şu benim avcıların da gelenekleri vardır. Perşembeleri kızlarla dansa giderler. Bu yüzden de Perşembe benim için harika bir gündür. Üzüm bağlarına kadar yürüyebilirim. Ama avcılar dansa herhangi bir gün gitseydi, benim için hiçbir günün özelliği olmayacaktı ve asla tatil
yapamayacaktım.”

Böylelikle küçük prens tilkiyi evcilleştirdi. Ve ayrılma vakti geldiğinde:

“Ah! Sanırım ağlayacağım” dedi tilki.
“Bu senin hatan” dedi küçük prens. “Ben sana zarar vermek istemedim. Seni evcilleştirmemi sen istedin.
“Doğru, haklısın” dedi tilki.
“Ama ağlayacağını söyledin!”
“Evet, öyle.”
“O halde bunun sana hiçbir yararı olmadı.”

“Hayır, oldu. Buğday tarlalarının rengini gördükçe seni hatırlayacağım. Şimdi git ve güllere bir kez daha bak. O zaman kendi gülünün evrende eşsiz ve tek olduğunu anlayacaksın. Sonra bana veda etmek için buraya geri döndüğünde,
sana hediye olarak bir sır vereceğim.”

Küçük prens güllere bir kez daha bakmaya gitti.

“Hiçbiriniz benim gülüm gibi değilsiniz. Çünkü henüz hiçbiriniz evcilleşmediniz. Ve siz de hiç kimseyi evcilleştirmediniz” dedi onlara.

“Siz tıpkı tilkinin benimle karşılaşmadan önceki hali gibisiniz. Dünyadaki binlerce tilkiden yalnızca biriydi o. Ama ben onunla dost oldum ve şimdi artık o özel bir tilki.”

Güller bu duyduklarına çok bozuldular.

"Evet, güzelsiniz. Ama boşsunuz. Sizin için kimse yaşamını feda etmez. Yoldan geçen herhangi biri, benim gülümün de size benzediğini söyleyebilir. Ama benim gülüm sizin her birinizden çok daha önemlidir. Çünkü ben onu suladım. Ve onu camdan bir korunakla korudum. Önüne bir perde gererek rüzgarın onu üşütmesini engelledim. Tırtılları onun için öldürdüm ( ama birkaç tanesini kelebek olmaları için bıraktım). Onun şikayetlerini ve övünmelerini dinledim. Ve bazen de suskunluklarına katlandım. Çünkü o benim gülüm.”

Bunları söyledikten sonra tilkinin yanına döndü.

“Elveda” dedi.
“Elveda” dedi tilki de.

“Ve işte sırrım: Bu çok basit. İnsan gerçekleri sadece kalbiyle görebilir. En temel şeyi gözler göremez.”

“Temel olan şeyi gözler göremez” diye tekrarladı küçük prens. Öğrendiğinden emin olmak istiyordu.
“Senin gülünün diğerlerinden daha önemli olmasını sağlayan şey, ona ayırdığın vakittir.”
dedi.

“İnsanlar bu en önemli gerçeği unuttular. Ama sen unutmamalısın. Evcilleştirdiğin şeye karşı her zaman sorumlusun. Gülüne karşı sorumlusun.”

“Gülüme karşı sorumluyum” diye tekrarladı küçük prens, öğrendiğinden emin olmak için. Sonra yoluna devam etti.