--

Çocukken  büyüyünce ne olacaksın dediklerinde nerdeyse hiç düşünmeden cevap verirken ne zormuş büyüyünce bu soruya cevap vermek. 
Çocukluğumun farklı dönemlerinde farklı cevaplar verdiğim bu soru şu an hayatımın büyük bir kısmını kaplıyor. Ben ne olacağım? Rabbim bizler için en hayırlısını bilendir bizler için hayırlı rızık kapıları açacaktır illaki ama bu kapılar için de yapılması gereken tercihler var ve ben şu an beynim donmuş bir şekilde ne seçeceğimi bilemez bir haldeyim. 
Bu hayırlı gecede benim için dua etmenizi istirham ediyorum, öncelikle mezun olabilmem sonra da benim için hayırlı olacak tercihi yapabilmem için duanıza talibim.
Allah hepinizden razı olsun. Mübarek gün ve gecelerin hatrına Rabbimin bağışladığı kullar arasına girelim. Dünya üzerinde zulüm altında olan insanlara kurtuluş nasip olsun, Zalimlerin kahrolduğunu görmek ve onların halinden ibret almak nasip olsun. 
Ülkemizde huzurun hakim olduğu güzel günleri görelim inşallah😇😇

Trende 9

Hayırlısıysa sona doğru yaklaşıyor olmanın verdiği heyecanla karışık buruklukla bu kez yolu izlemekten başka bir şey yapamıyorum, sanki bir daha göremeyecekmişim gibi inceliyorum bozkırı,  trenin hızının müsaade ettiği müddetçe tabii.

Bozkırda ilkbaharın güzelliği hakim ve kesinlikle yeşil çok yakışıyor bu topraklara, yeşeren topraklarla birlikte umudum çoğalıyor. Cama vuran damlalar umuduma eşlik eden mutluluğumun gözyaşlarıymış gibi hissediyorum. Derken birkaç dakika içinde masmavi oluveriyor gökyüzü güneş açıyor gri bulutların arasından.

Haftaiçi öğle saati olması sebebiyle tren bomboş bu bana iki yıl önce her gün gidip geldiğim günleri hatırlatıyor ve daha dün gibi hatırladığım o günlerin üstünden iki yıl geçtiğini idrak ediyorum, zaman akıyor ve yaşlanıyorum☺

Neyse biraz daha yolun tadını çıkartayım şurada son birkaç seferimiz kaldı, en azından lisans öğrencisi olarak☺

Trende 8 / Günümüz Aşkları Üzerine Kemal Sayar'dan Alıntılar

“Evvel refik; Bade'l tarık” demişler yani "Önce yoldaş, sonra yol." Bitmesin diye yavaş yavaş okuduğum "Hayat Teselli Bulmaktır" ın yoldaşlığında lisans hayatımın  (inşaallah) son dönemine başlamak üzere Ankara'ya dönüyorum.

Bugün "Sevgililer (!) Günü" ya hani.. Kemal Sayar'ın günümüz aşklarıyla ilgili birkaç satırını paylaşacağım sizlerle.

"Aşk artık gürültücü. Artık aşkın gürültüsünden durulmuyor. Aşkı ruhunda dinlendiren sevgililer yok. Yok olurken yok etmek istiyor.

Eskinin sessiz ve içli âşıkları nerede şimdi? Aşkını içimde bir ateş gibi gezdiren, "Yaktığımdan daha büyük ateşlerde yandım" diyen o mahzun sevgililer? 

...

Günümüzün aşkları görünmek istiyor. Kıyıda köşede gizlenmek istemiyor. Bilinmek, ilan edilmek, ses çıkarmak istiyor. Özlemek istemiyor âşık; hemen kavuşmak istiyor. Çet'leşmek, mesajlaşmak, cep telefonuyla onu hep kapsama alanında tutmak, hapsetmek, boğmak istiyor. Aşk beklemeye tahammül etmiyor. Âşık sevmek değil, sevilmek derdinde. Sevilsin, şu karanlık dünyada kendine bir ışık dehlizi açılsın, bu dünyada sevilmeye değer olduğunu birisi kendisine söylesin istiyor. Yücelmek için yüceltiyor, sevilmek için seviyor. Istıraba tahammülü yok, yanmaya gelemiyor. Varlığını alevde eriten bir pervane olmak yerine, kandili sitem okları yağdıran bir pervane olmayı yeğliyor. Gürültü yapıyor. "Ne olur beni sev!" diye uluorta bağırıyor. Sessiz bir ağlayışla yapılmadığı için bu çağrı, masum bir yakarı olmadığı için ötelerden yankı bulmuyor.

...

Fazladan sarf edilen her kelime, oluş çabasıyla sınanmamış her söz,  sevgiliyi sırlar mağarasına daha çok çekilmeye mecbur bırakıyor. Fuzuli edilen sözler aramıza sırlardan bir duvar örüyor."

(Sessizlik Sır Saklamaz başlıklı yazıdan)

Odunpazarı'nda Birkaç Saat

Blogu fotoğraf bloguna çevirmemek için kendimi çok zor tutuyorum. En iyisi çektiğim fotoğraflarla ilgili yazılar yazayım dedim ben de.

Eskişehir, lise yıllarımda hiç sevmediğim üniversiteye başladıktan sonra da kıymetini anlayıp âşık olduğum güzel şehrim. En güzel yeriyse kuşkusu Odunpazarı benim için. Evime beş dakika uzaklıktaki Odunpazarı Evleri bölgesinde dolaşmak bana çok keyif veriyor. Dün yine çıkıp biraz dolaşıp fotoğraf çekeyim, sonra bir yerde oturup bir çay içeyim eve dönerken de fırından sıcacık ekmek alayım dedim. 

Şimdi bazı fotoğraflarımı paylaşıyorum, umarım beğenirsiniz. 

Odunpazarı'na girişte görmüştüm bu çocukları onların beni fark ettiğini düşünmeden bir poz çektim yoluma devam ettim. Biraz ilerlediğimde bir de baktım yanımdalar. Fark etmişler onları çektiğimi. Mavili olan biraz kızgın bir ses tonu ve bakışlarla "Abla sen niye bizim fotoğrafımızı çektin?" dedi. Ben de "Sadece sizi çekmedim ki herkesi çekiyorum ben." deyince göstersene fotoğrafı dediler. Sonra dedim ki "Hadi geçin poz verin bir daha çekeyim sizi." Birkaç poz çektikten sonra yanıma koştular tekrar içlerinde en küçük olanı en meraklılarıydı, pek beğendiler kendilerini. Adlarını sordum alttaki resimdeki sırayla Sıla, Güler ve Buğrahan imiş adları. Buğrahan'ı ilk baş Burak anladım ve bi an şaşkınlıkla "Aa sen erkek misin?" deyiverdim. Omlara el sallayıp yoluma devam ettim. Havalar güzelken cıvıl cıvıl ve kalabalık olan sokaklar bomboş ve sessizdi.

Odunpazarı'nı gezenler bilir, el emeği ürünlerin satıldığı pek çok dükkan mevcut. Bunlardan biri de ahşap işçiliği yapıyor. Bu iki yazı değişik geldi beni güldürdü nedense, sizlerle de paylaşayım istedim. :)

Bir çay molası vermek için her görüşümde ismini merak ettiğim Mucizeler Konağı'na gireyim dedim önce biraz dolaştım üst katında teras dedikleri Kurşunlu Külliye'sine bakan bir odaları vardı ama orası ve alt kattaki salon dolu olduğu için bahçe denilen üstü yazın açık kışın naylonla kaplı kısma geçtim önce çektiğim fotoğraflara bir göz attım. Sonra çay eşliğinde Kemal Sayar'ın hediye ettiği henüz bitirmeye muvaffak olamadığım Hayat Teselli Bulmaktır'ı okudum bir süre. 

Odunpazarı fotoğrafları arşivimde camilerin yeri apayrı olduğunu söylemeden geçmeyeyim.

 Kurşunlu Camii'ne aşağısındaki sokaktan bir bakış. 

İsmini hatırlayamadığım caminin minaresi ve sokaktan geçen yaşlı bir amca.

Birkaç yıl evvel restore edilen Tiryakizade Hasan Paşa Camii'ni genelde caddenin aşağısından çekerdim bu sefer yukarı taraftan çekmek nasip oldu.

Sıcacık ekmeklerin mis kokusunu saklamak ve fotoğrafa baktıkça duyabilmek keşke mümkün olsa. Odunpazarı'na çıkmışken burdan ekmek almadan eve dönmek olmaz.

Bu da eve dönmeden önce Mustafa Kemal Atatürk Caddesi ve Atatürk Bulvarı'nın kesişim noktasına Odunpazarı Evleri'nden bir bakış.

Trende 7

Kırk yedi gün olmuş eve gitmeyeli.  Benim için bir mucize denilebilir. Üç haftadır devam eden vize haftası nihayet bitti ve artık biraz dinlenmeyi hak ettik diye kendimi hemen yola revan eyledim.

Sınavlar esnasında okumayı hayal ettiğim kitabım trende önümde duruyor ama o kadar yorulmuşum ki okumaktan sanırım şu an başlayamayacağım.

Bu yolculuğuma okudukları şiirlerle İbrahim Sadri ve Serdar Tuncer eşlik ediyor. Şairlerinin muhteşem şiirlerini bu ağabeylerin sesinden işitmek pek hoş sizlere de tavsiye ederim.

Bozkırı izliyorum yine her zamanki gibi, bembeyaz gelinliğini giymiş nazenin bir gelin gibi duruyor bu sefer beni evime götüren yollar.

Yazacak fazla bir şeyim yok aslında ama uzun zamandır bir şeyler yazmadığım için en azından "Trende" serime devam edeyim dedim. Tatilde umarım birkaç yazı yazabilirim.

Yazıma son vermeden önce dinlediğim şiirden birkaç dize paylaşayım istiyorum :

"Uçurumun kenarındayım Hızır
Bir gamzelik rüzgar yetecek
Ha itti beni, ha itecek
Uçurumun kenarındayım Hızır
Divan hazır
Ferman hazır
Kurban hazır
Güzelliğin zulme çaldığı sınır
Başım döner, beynim bulanır
El etmez
Gel etmez
Gözleri bir ret, bir davet
Gülce uzak uzak dolanır
Mecaz değil
Maraz değil
Gülce semavi bir afet"

Önemseyip okuyan herkese saygılarımla...

Tefekkür

Bugünkü tefekkür sebebim bir gül fidanı oldu. Üzerinde bütün güzelliğiyle harika güller açılı iken herkesin dönüp dönüp hayranlıkla baktığı bir gül fidanı. Şimdi mevsimi gelip güzel gülleri açılana kadar dinlenmekte ve kışın, karın soğuğunu; rüzgârın dallarını savuruşunu yaşıyor. Yaprakları henüz dökülmedi ama artık eskisi kadar görkemli yeşil de değil.

Bu sabah işte bu gül fidanı çok düşündürdü beni. Nisan ayı itibariyle üzerindeki güllerin fotoğrafını çekmek için nerdeyse her gün yanına gidip selamlaştığım halde yaklaşık bir buçuk aydır onu görmezden gelerek geçip gidiyordum yanından. Ne nankörlük! O dallar kışı, karın soğuğunu, rüzgârın ayazını çekmese ilkbahar geldiğinde öyle güzel güller açabilir mi?

Hayatta her şey her an pek kıymetli aslında! Bize bir an için güzel görünen şeyler aslında hep çok güzel; çünkü o güzelliği hep taşıyor damarlarında. Bazen hayatın verdiği yorgunlukla ya da doğası sebebiyle güzelliğinden bir parçasını kaybetse dahi güzel olmanın mayasını hep özünde taşımıyor mu? Neden bu nankörlüğümüz, kıymet bilmemezliğimiz?

Gül fidanının mayıs ayında ve bugün çektiğim fotoğraflarını da ekleyerek satırlarıma son veriyorum.

"Şimdi Rabbinizin nimetlerinden hangisini yalanlayabilirsiniz?"

Rahmân Sûresi

25.12.2015

Feda Edilen Nesiller

1980 darbesi öncesi başörtüsüyle başladığı hukuk fakültesine darbe sonrası başörtüsüyle devam edemeyeceği için ara verip yıllar sonra bitirebilen bir ablamızın konuşmasını dinleme fırsatı buldum geçen haftalarda. Abla 1980 darbesinin ve 28 Şubatın tüm acılarını yaşamış ve bu acılarını ağlayarak anlatınca hepimizi ağlatmıştı. "Bazılarının feda edilmesi gerekir. Bizler feda edilen nesiliz. " dedi. Bu cümle o anki etkisinden daha fazla etki etti dün. Şahit olduğum manzara bana da kendimi feda edilmiş bir nesildenmiş gibi hissettirdi.

Dün ikindi vakti metroaltındaki camide yedi sekiz kız çocuğunu gördüm on yaşında gibi gözüküyorlardı. İkisi aynı kıyafeti giyip başörtüsünü örtmüş olunca ikiz olduklarını sandım. Küçük meleklerle konuşup imam hatip ortaokulunda 5.sınıf öğrencisi olduklarını ve aynı zamanda hafızlık eğitimi aldıklarını öğrendim. Hocaları aralarından isteyenleri aynı kıyafet ve başörtüsü almak için getirmiş Kızılay'a. "O yaşta çocukların başını örtmesi çok saçma, özgür iradeleri yok.." gibisinden şeyler söyleyecekler lütfen uzak dursunlar. Beş altı yaşındaki çocuklar oje sürüp mini etek giymeyi isteyebilecek kadar özgürlerse on yaşındaki bir çocuk da başını örtmek isteyebilir.

O güzelleri görünce o yaştaki halimi düşündüm. Beşinci sınıftan küçük çocukların Kur'ân-ı Kerim kurslarına gitmesi için bazı cesur hocaların onları teftiş yapılamayacak erken saatte gizli gizli okuttuğu dönemde çocuktum. Annemle Kur'ân-ı Kerim okuma toplantılarına korkarak gidiyorduk, gidilen toplantılara "altın günü" süsü verildiğine, birini beklemezken kapı çaldığında korkuyla Kur'ân-ı Kerimler in saklanıp el işlerinin meydana çıkarıldığına şahit olan bir çocuktum. Dini yaşamanın gizlenerek, sanki yasak bir şey yapılıyomuş gibi korkuların hissedildiği bir dönemde çocuktum.

28 Şubat sonrası imam hatip okullarının kapatılması, Kur'ân-ı Kerim kurslarında beşinci sınıfı bitirmemiş öğrencilerin kaydedilmemesi bizim neslimizin de feda edilmesine neden olmadı mı aslında? Şimdi küçük meleklerimiz beşinci sınıfta hafızlık eğitimi alabiliyorken bizler beşinci sınıftan önce elif ba bile öğrenme imkanı bulamıyorduk yerine göre.

Büyüyüp lise çağına geldiğimizdeyse imam hatip lisesine gitmek aklımızın ucundan dahi geçmiyordu; çünkü eğer oraya gidersek iyi üniversitelerde, iyi bölümlerde okuyamazdık. 28 Şubatın yerleştirdiği dindar insanların hayattan soyutlanmasına neden olan zihniyetin yıkılması için iyi üniversitelere, iyi bölümlere gitmemiz gerekiyordu ama imam hatip mezunu olarak bunu yapamayacağımız için diğer liselere gittik.

Tüm bu anlattıklarım bizim neslimizin de bir şekilde feda edildiğini düşündürüyor bana. Başta bahsettiğim abla "Çok bedel ödendi, çok kalpler kırıldı." dedi ve ilave etti "Sizlere bakıyor ve diyorum ki ektiğimiz tohumlar boşa gitmemiş." Ben de diyorum ki bu sistem bir şekilde bizi de mağdur etmiş olsa da gelecek nesiller adına ümitliyim. Dün gördüğüm o güzel melekler bana bu ümidi verdi. Rabbim onların sayısını çoğaltsın ve bu ülkenin nesillerinin hayırlı akıbeti için çalışanların yollarını açık eylesin. Âmin.

Vaktinizi ayırıp okuduğunuz için Allah razı olsun.
21.12.2015

Trende 6

Bir yeni tren yolculuğumdan daha merhaba. İncesaz eşliğinde yer yer karlı, genellikle yağmurlu ve ara sıra güneş açan bir havada yol alıyorum evime doğru.

Doğanın dört mevsimde nasıl da farklı olduğunu aynı yolu farklı zamanlarda gidip gelerek gözlemlemeyi gerçekten çok seviyorum.  Saniyelerle bile değişebiliyor hava durumu. Az önce gökkuşağı görmüşken şimdi gıpgri bulutlarla doldu gökyüzü. Ve dudaklardan dökülen "Ol deyince olduran Rabbimin şanı ne yücedir!" cümlesi..

Bugünkü yol arkadaşım "Kemal Sayar Beni Sessiz de Sevebilir misin?" Birkaç etkileyici paragrafı paylaşarak yazıma son verip sizleri saygıyla selamlıyorum.

"Ciddi zorlanma dönemleri aslında hayatta en çok öğrendiğimiz dönemlerdir,  bugün ve gelecek için fener mahiyetindedirler. O yüzden 'Hak şerleri hayreyler' diyebilmemiz gerek, bazen bize ulaşan belalar, tekâmül yolculuğunda birer sıçrama tahtasıdır. Onlara basmakla daha ileriye sıçrarız."

"Araştırmalar bize gösteriyor ki ne kadar rekabetçi olursak o kadar az öğreniyor hatta öğrenmeye o kadar az ihtiyaç duyuyoruz. Yarışma endişesi bizi yapmakta olduğumuz işin neşesinden alıkoyuyor. Mütevazı insanın kendi varlığını meşru kılmak için zaferler kazanmaya ihtiyacı yoktur."

"Bugünde ol. Anda ol. Şimdi ol. Ne geçmişin hayaletlerinden kaç, ne geleceğin düşlerine sığın.

Anda ol.

Korkma, muhtaç olma. Dikkatini olduğun hale çevir. Vaktin evladı ol. Yaptığına, yediğine, duyduğuna, gördüğüne, baktığına, yaşadığına dikkat kesil.

Pür dikkat ol."

Sonbahar Düşünceleri

Bizi mutlu eden şeylerin bir başka kişiyi mutsuz edebileceğini düşündünüz mü hiç? Bu durumu çoğu zaman düşünürdüm ama hayat bir kez daha bu konuda düşünmeye sevk etti bugün beni. Ne olduğunu anlatmadan önce biraz sonbaharın bendeki etkisinden bahsetmek istiyorum sizlere.

Yılın en sevdiğim mevsimidir diyemem sonbahar için. Karar vermekte zorlanan bir insan olduğum için mevsim geçişlerinden pek hoşlanmam. Ertesi gün için yaptığım planların hava durumu yüzünden değişmesi pek hoşuma gitmez. (Ne kadar da benmerkezli bir insan olduğumu anlayabilirsiniz buradan, Allah affetsin ama öyleyim inşallah bu özelliğimi değiştirebilirim.) Havanın bulutlu hali, gündüzlerin kısa sürmesi gibi olumsuzluklardan sonra sonbaharın sevdiğim yönleri de var elbette. Mesela mı? Ağaçların büründüğü sarı, kırmızı, kahverengi tonlarla oluşan mükemmel manzaralar, hafiften bir rüzgar eserken altından geçtiğim ağaçtan üzerime süzülen yapraklar, yere dökülmüş yapraklara basarken çıkan o ses, kuşların topluca göçe başlamasıyla oluşturdukları görsel şölenler... Şu an aklıma gelmeyen pek çok güzel yönlerinden sadece birkaçı bunlar sonbaharın.

Sonbaharın sanırım en sevdiğim yönü; doğadaki değişime şahit tutup Rabbimin yoktan var ettiği gibi vardan yok etmek için sadece “Ol.”demesinin yeterli olduğunu tefekkür etme imkanı vermesi.

Sonbahardan bahsettim tekrar yazıyı yazmama vesile olan düşünceye döneyim. Dökülen yaprakları seyretmeyi seviyorum dedim ya hani, sonuçta o yaprakların sürekli yerde kalması mümkün değil. İlla ki birileri bunları temizleyecek. Peki bunları her gün ve belki de günde birden fazla kez temizlemesi gereken insanlar mutlu mudur sonbahardan? Belki de benim üzerime düştüğü için beni mutlu eden yaprak tanesi o işi yapan kişinin mutsuzluğuna neden oluyordur. Belki o da mutludur sonbahardan, seviyordur işini yapmayı, yaprakları toplamayı. Bilemem nasıl bir ruh hali içinde olduğunu ama ya mutlu değilse? Ya benim mutluluğum o insanın mutsuzluğuna neden oluyorsa? Tüm bunların cevaplarını bilmiyorum ama bu konuda düşündüm bugün birkaç kez.

Uzun zamandır kalemi elime alıp duygu ve düşüncelerime dair bir şeyler karalamıyordum eski yazılarıma göre biraz uzun ve karışık bir yazı oldu; lakin hislerimi kağıda dökmenin verdiği huzurla bu yazıyı tamamlayacağım. Yazının bir anafikri olaraksa şunu belirtmek isterim mutluluğumuzun bir başkasının mutluluğuna neden olabileceği hakikatinin farkına varmalıyız ama hayatı sürekli mutluluğum başkasının mutsuzluğuna neden olacak mı şüphesiyle de yaşayamayız. Dengeyi kurmayı öğrensek ve mutluluklarımızı insanların gözlerine sokarcasına yaşayıp onların mutsuzluğuna neden olmasak, belki hayat o zaman daha güzel olur. Bence denemeye değer. Ya sizce?

Trende 5

Her gidiş üzücü; ama her seferinde biraz daha alışmış buluyorum kendimi ayrılığa.

Gökyüzü gri bulutlarla kaplı, hava ağlamak isteyip de ağlayamayan ben gibi birkaç damla bırakıyor yeryüzüne sonra topluyor kendini.

İki gün sonrasına bitirmem gereken kitabımı okumak için elime alıyorum ama yolu izlemek daha çok işime geliyor. Bozkır sonbahar sessizliğine bürünmüş. Hâlâ yeşilliğini koruyan birkaç tarla var onları da bir dahaki gelişimde göremem herhalde.

Maviyle karışık puslu grili gökyüzü ile sarı, kahve ve yeşil yeryüzünü izlemek huzur veriyor. Ta ki Ankara'ya varınca neler olacağını düşünene kadar. Ülkemin geçirdiği zor günlerde bile kendimi düşünecek kadar bencilmişim..

Ankara'ya yaklaştıkça hava kararıyor. Ne olur kararan sadece gökyüzü olsun, gelecek günler ülkem için aydınlık ve huzurlu olsun. İnsanlar boş kavgalar uğruna can vermesin, kimse sevdiklerinin arkasından gözyaşı dökmesin...